Oktober 2026
Een kabbelend bergbeekje
Column Dirk Follet
Ondanks het feit dat er heel erg weinig regen is -gevallen deze zomer, hebben we het vaak over water gehad. Water is zich sluipenderwijs in ons onderbewustzijn aan het nestelen en het is -interessant om te zien hoe de wereld in de praktijk verandert. We hadden het over gestremd scheepvaartverkeer, algen in het zwemwater, het watergebruik van datacenters, bosbranden enzovoort. En bij al die onderwerpen speelde ons gedrag een grote rol.
In Slovenië verscheen deze zomer een graafmachine in het bergbeekje achter het huis van mijn schoonouders. De oevers werden versterkt en de bedding een beetje verbreed. Daarmee kan het water bij extreem weer nog efficiënter naar de -vallei, waar een paar jaar geleden bij grote overstromingen een aantal bruggen zijn weggespoeld. Het denken verandert maar langzaam.
Een vallei verder was de ramp nog groter, met slachtoffers en helikopters die wekenlang geïsoleerde boerderijen bevoorraadden. Er is daarna een hoop geld naar onze regio gestroomd en een groot deel daarvan is gebruikt om een aantal grindwegen in de bergen te asfalteren. Dat helpt niet bij de volgende overstroming, maar we zijn nu eenmaal beter in wegen aanleggen dan in watermanagement…
Hoewel de kennis en expertise er is om het goed te doen, blijken we vaak toch niet in staat te zijn om daar ook gebruik van te maken. Het is niet eens: ‘tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren’. Nee: wij zijn zelf het probleem. We hebben collectief een probleem gecreëerd, maar het vergt een hoop individuele actie om het op te lossen. Het duurt al een hele tijd voor we zelf accepteren dat we anders moeten gaan werken. Meestal pas nadat we begrijpen hoe dat moet. In theorie kunnen we dat ergens lezen of aan iemand met verstand van zaken vragen, maar zolang het niet begrepen is, gebeurt er niets.
Daarnaast hebben we onze organisaties zo -ingericht dat het behoorlijk lastig is om dingen te veranderen. Want voor een verandering moet het management politieke spelletjes spelen, strijd -voeren, ego’s moeten gekwetst worden en uiteindelijk botst het proces tegen een realiteit die al veranderd is.
En terwijl wij aan het veranderen zijn, doen onze opdrachtgevers dat ook, maar dat loopt niet altijd gelijk op. U hebt vast ook wel bij opdrachtgevers gezeten en geprobeerd uit te leggen dat wat ze vragen niet echt toekomstbestendig is, terwijl degene aan de andere kant van de tafel met de ogen rolt. Of – erger – zegt: ‘Ja, dat begrijp ik wel, maar we hebben dit nu eenmaal beslist.’
Het zou goed zijn als we even stilstaan bij wat we samen hebben laten gebeuren en ons afvragen wat we zelf kunnen doen om hier weer uit te komen.
Dirk Follet bedenkt en realiseert gebouwen die de schijn hooghouden dat de wereld eenvoudig is.
Reageren? @dirkfollet, vvplus@follet.nl.
Meer weten over innovatieve technieken en ontwikkelingen?
Meld u dan nu aan voor onze gratis nieuwsbrief.